Krzysztof:
To jest 308 odcinek podcastu Porozmawiajmy IT. Dzisiaj rozmawiamy o odpowiedzialności społecznej branży IT zatworzoną przez nią technologię. Dotatkę linki i transkrypcję znajdziesz na porozmawiajmy.it.pl łamane na 308. A jeśli myślisz o zmianie pracy albo po prostu masz dość klikania dalej na ogłoszeniach bez widełek to zajrzyj na Solid Jobs. Tam wszystko jest na tacy. Wynagrodzenie, technologie, projekty bez zgadywania. Nazywam się Krzysztof Kempiński. Tworzę ten podcast. napisałem też książkę Marka Osobista w branży IT. Jeśli lubisz ten podcast, udostępnij ten odcinek dalej albo zostaw ocenę w swojej apce. To dla mnie nieoceniona pomoc. A teraz odpalamy. Cześć, dzisiaj w podcaście u mnie liderka fundacji Digital University, organizacji, która koncentruje się na edukacji w obszarze nowych technologii, opracowuje i wdraża innowacyjne programy wspierające rozwój kompetencji cyfrowych. Jest współautorką Uniwersytetu Sukcesu, rocznego programu stypendialnego, który pomaga młodym kobietom z domów dziecka oraz rodzin w trudnej sytuacji materialnej zdobyć atrakcyjny zawód przyszłości. Zainicjowała też programy BIECO i BINET skierowane do nauczycieli. Za swoje osiągnięcia została uhonorowana licznymi nagrodami, w tym tytułem Businesswoman Roku w kategorii Przeciwdziałanie Wykluczeniu Cyfrowemu oraz tytułem Innowatorki Nauki i Nowych Technologii w probiscycie 16 literek równości. Moim waszym gościem jest Ela Wojciechowska. Cześć Ela, bardzo miło mi gościć w podcaście.

Ela:
Cześć, mi też ogromnie miło i szczerze jak słuchałam swojego bio, to człowiek zapomina ile rzeczy tylko czas zrobił. Na co dzień bieżączka i codzienne wyzwania powodują, że człowiek myśli i biegnie do przodu.

Krzysztof:
Zdecydowanie.

Ela:
Bardzo dziękuję za przedstawienie.

Krzysztof:
Tak, jest tutaj czym się pochwalić, ale też myślę, że to jest bardzo, cenne doświadczenie, które pozwoli nam poruszyć temat, wątek, który dzisiaj sobie wybraliśmy do rozmowy, czyli właśnie, związek branży IT z odpowiedzialnością społeczną za rozwój technologii, tego wszystkiego, czego dzisiaj doświadczamy, co obserwujemy, co jest, mam wrażenie, udziałem każdego z nas, czyli właśnie coraz mocniejszym wchodzeniem technologii w nasze życie. Zanim przejdziemy do tego może niełatwego tematu, to tak na rozgrzewkę chciałbym cię zapytać, czy słuchasz podcastów i ewentualnie jakie audycje możesz polecić.

Ela:
Słucham różnych podcastów rozwijających moje umiejętności, na przykład Kinga Zachariasz, Liderka of the Road, czy oczywiście Jowita Michalska, założycielka Digital University i jej Digito. Serdecznie polecam.

Krzysztof:
Tak, podpisułem się. Tego pierwszego nie znam, ale jak najbardziej z chęcią też się zapoznam. Dobrze, dzisiaj chcemy mówić o związku branży IT, czy też powiązaniu, wpływie branży IT na to, w jaki sposób technologia, można powiedzieć, oddziaływuje na nasze życie. Myślę, że warto byłoby zacząć od może takiego szerokiego dość pytania na początku, czyli jak według Ciebie świat teraz się zmienia pod wpływem tych wszystkich nowinek technologicznych, które nas co chwilę bombardują?

Ela:
Technologie już od paru lat dynamicznie zmieniają nasze życie, zarówno prywatne jak i zawodowe. Rozwój sztucznej inteligencji i coraz to nowych rozwiązań cyfrowych powoduje, że wpływa to jak pracujemy, jak się uczymy, komunikujemy się. Sztuczna inteligencja wkracza coraz więcej do firm, do szkół, do naszych codziennych narzędzi. Zmiana cyfrowa to nie jest pieśń przyszłości, to jest coś, co dzieje się już od jakiegoś czasu i na co dzień mamy z nią do czynienia. To nie jest tylko automatyzacja, ale też redefinicja tego, w jaki sposób żyjemy, naszych ról zawodowych i tego, jak się uczymy, jak się będziemy uczyć. Technologia ma bardzo, bardzo szeroki wpływ na to, jak żyjemy, jak funkcjonujemy.

Krzysztof:
Z pewnością zgodzisz się też ze mną, że to tempo rozwoju technologii coraz bardziej przyspiesza. Kolejne fale, kolejne nowinki, które do nas docierają, mam wrażenie, że są już w takim cyklu niemalże miesięcznym, gdzie kiedyś to raczej były lata albo wręcz dekady. Musimy się jakoś z tym mierzyć i oczywiście z pewnością można znaleźć mnóstwo właścicieli, firm, szefów, firm technologicznych, którzy mocno prom na to, żeby te kolejne technologie się rozwijały.

Krzysztof:
To jest coś, co generuje im zysk, coś, co powoduje, że mają przewagę na rynku i tak dalej. Natomiast to, o czym Ty mówisz, to to, że rozwój technologii to oczywiście jedno, to jest ważne, ten wpływ jest szeroki, ale nie możemy zapomnieć o odpowiedzialności społecznej. Dlaczego według Ciebie to jest istotny element, jak się łączy z technologią?

Ela:
Tak jak wcześniej powiedziałam, technologia wpływa na nasze życie, więc bez odpowiedzialności społecznej i myślenia o tworzeniu technologii w kontekście człowieka, Gdzieś pójdziemy w niebezpieczną stronę. Coraz częściej się mówi, że same technologie, zwłaszcza w kontekście sztucznej inteligencji, nie są już neutralne, to nie są tylko narzędzia, bo oddajemy sztucznej inteligencji nasze decyzje, zarówno zawodowe, jak i prywatne. Jej wpływ zależy od tego, w jaki sposób będziemy ją tworzyć, w jaki sposób my zasilimy jej mechanizm i tego, jak my będziemy uczyć odbiorców, jak będziemy starać się, żeby użytkownicy naszych technologii byli świadomi tego, używają ich wpływu tej technologii na to, jak może wyglądać nasze życie.

Krzysztof:
Ja cały czas słyszę takie swego rodzaju tłumaczenie ze strony właśnie tych właścicieli dużych big techów, że ich odpowiedzialność kończy się na produkcie, że to w jaki sposób jest on później używany, można powiedzieć nadużywany, to jest nie już kwestia odpowiedzialności tej firmy, tylko można powiedzieć właśnie ludzi, którzy korzystają z tego narzędzia, jaki ta dana firma wytworzyła. Czy według Ciebie to właśnie tutaj jest ta granica odpowiedzialności firm za tworzoną technologię, czyli na produkcie, czy też może wychodzi to znacznie szerzej?

Ela:
Ja zdecydowanie stoję na stanowisku, że odpowiedzialność za technologię posiada jej twórca, to jak on ją wdroży, w jakim celu ją wdroży, ale też jak przygotuje użytkowników do jej korzystania. To nie jest tak, że wypuszczamy narzędzie i dajemy mu żyć własnym życiem, tylko ci ludzie, którzy mają z tego korzystać muszą mieć świadomość, że szans i zagrożeń, bo każda technologia niesie za sobą dwojaką ścieżkę. Rozwój komunikacyjny jest ogromny, ale niesie za sobą też ogromne dezinformacje i próby oszukania nas w internecie, więc odpowiedzialność jest po stronie dostawcy, do twórcy.

Krzysztof:
Mówimy tutaj o tej odpowiedzialności społecznej w kontekście IT, To nie ma co oszukiwać, nie jest jak gdyby pierwsza taka myśl, która przychodzi właśnie do głowy, kiedy mówimy o IT, że to jest również odpowiedzialność społeczna stojąca za działaniami, takimi codziennymi działaniami,

Krzysztof:
codziennymi decyzjami ludzi, którzy rozwijają technologię, rozwijają IT. Chciałbym cię zapytać, czy w kontekście takiej szerszej misji społecznej, która może istnieć, czy IT również powinno wchodzić właśnie w rolę takiego sektora, takiej branży, która ma jakąś misję społeczną, nie tylko albo wręcz obok tej misji rozwoju technologii, dostarczania narzędzi, dostarczania twardych rozwiązań, Czy również działania społeczne powinny właśnie pojawiać się w głowach ludzi, którzy zajmują się IT na co dzień?

Ela:
Przede wszystkim zacznę od tego, że ja już nie znam obszaru naszego życia, czy zawodowego, czy prywatnego, w którym nie ma rozwiązań technologicznych. Sektor IT to powinna być taka naturalna część życia, działania społeczne i wspieranie ludzi w tym, żeby świadomie korzystać, a też rozwijać różne rozwiązania, tylko właśnie żeby wdrażać je mądrze, z myśleniem o człowieku, o pracowniku, a nie po prostu wdrażać kolejny produkt, żeby go wdrażać. Codziennie powstają setki nowych rozwiązań, użytkownicy nie są w stanie nadążyć nad tym jak to się wszystko zmienia, więc muszą mieć obok siebie partnera I tutaj w chwili obecnej firmy technologiczne są takim naturalnym partnerem, który pomoże, zaangażuje się i w sposób świadomy i mądry pomoże pójść dalej.

Krzysztof:
Myślę, że można tak górnolotnie albo wręcz idealistycznie mówić o tym, że oczywiście angażujmy się w różnego typu działania prospołeczne, oddawajmy również społeczeństwu wiele rzeczy, natomiast na co dzień, kiedy musimy zmagać się z tą tak zwaną bieżączką, z realizacją jakichś celów biznesowych, z generowaniem przychodu dla firmy itd. I tak dalej, może się okazać, że ten cel społeczny gdzieś tam będzie umykał, nie będzie jak gdyby gdzieś priorytetowy, czy przynajmniej na tej liście rzeczy do zrobienia. Czy według ciebie da się połączyć cele biznesowe korporacji technologicznych, czy też jakieś firm IT właśnie z misją społeczną? Czy to może być na końcu dnia służące jednej i drugiej stronie i opłacalne?

Ela:
Zdecydowanie tak i myślę, że organizacje, które na co dzień włączają misję społeczną do swoich działań, na koniec dnia wygrywają. Pod warunkiem oczywiście, że jest to prawdziwa misja społeczna, a nie ukryte działania marketingowe, bo to są dwie różne rzeczy. Organizacje, które są zaangażowane, budują długofalową wartość swojej marki, zaufanie swoich klientów, podwyższają też kompetencje swoich pracowników, więc tu jest, wszyscy są wygrani. Organizacja, która ma w swoim DNA misję społeczną i rzeczywiście oczywiście ją wdraża jest liderem na rynku.

Krzysztof:
Czy myślisz, że polskie firmy technologiczne są świadome tych wartości, które mogą wypływać z takich działań prospołecznych, czy widzą gdzieś na swoim radarze tego typu działania?

Ela:
Nie tylko myślę, na co dzień obserwuję, że coraz więcej firm technologicznych już widzi wartość w takim świadomym angażowaniu się, jakie to korzyści przynosi. Pomijając już przepisy, które muszą spełniać i raportować swoje działania CSR, to zaczynają widzieć, że to przynosi korzyści. Pracownicy chętniej u nich pracują, chętniej angażują się w tworzenie nowych rzeczy i chętniej też angażują się w działania społeczne. W wielu raportach też dotyczących rynku pracy mówi się, że młodzi ludzie obserwują, czy dla firmy działania społeczne są ważne, czy realnie realizują. Młodzi ludzie nie lubią być oszukiwani i jeśli tylko widzą gdzieś jakiś haczyk,

Ela:
to unikają, więc te firmy, które robią to dobrze, świadomie wygrywają.

Krzysztof:
Właśnie mam taką samą obserwację, że dla tego młodszego pokolenia właśnie swego rodzaju misyjność firmy albo w ogóle właśnie robienie czegoś, co wnosi jakąś wartość jest niezwykle istotne.

Ela:
Dokładnie tak.

Krzysztof:
Właśnie to, co zaznaczyłaś, że być może w momencie, kiedy taka firma angażuje się w różnego typu działania prospołeczne, to może świadczyć o tym, że taki cel ma, co z kolei może być magnesem wręcz na osoby, które będą bardziej przywiązane do firmy. Nie wiem, czy tutaj też się ze mną zgodzisz, ale… W tym czasie, kiedy dosyć trudno jest takiego młodego pracownika na dłużej przywiązać, przytrzymać u jednego pracodawcy, to może być ten taki czynnik, który mimo wszystko jednak zapewni pewną ciągłość pracy jednej osoby na dłużej.

Ela:
Tak, tylko pod warunkiem, że jest to prawdziwe działanie, a nie tylko coś, co miało być wdrożone, żebyśmy lepiej na rynku wyglądali. Prawdziwe, realne działania rzeczywiście zatrzymują młodych ludzi.

Krzysztof:
Mówimy tutaj o rozwoju technologii, mówimy o wpływie technologii na nasze codzienne życie, tak jak powiedziałaś, to właściwie ciężko sobie wyobrazić jakikolwiek aspekt życia, gdzie technologia by nie była widoczna i nie wywierała wpływu. I na tym takim drugim skraju, na drugim biegunie tych różnych działań, tego wpływu coraz większego może być swego rodzaju wykluczenie cyfrowe, które jest sporym problemem. Czy według Ciebie przyspieszający rozwój technologii, to, że coraz więcej tej technologii mamy około siebie, to wyrównuje nasze szanse, tak można powiedzieć,

Krzysztof:
szeroko, czy też raczej pogłębia różnice, które wcześniej już istniały?

Ela:
Technologia ma bardzo duży potencjał wyrównywania szans, ale bez równego dostępu i edukacji może pogłębiać wykluczenie cyfrowe, więc jeśli nie będziemy dbać, żeby dostęp do technologii, do edukacji i o kompetencjach cyfrowych był w każdym zakątku naszego kraju, my działamy ogólnopolsko, od małych miejscowości, poprzez rodziny, które mają trudniejszą sytuację materialną, życiową z różnych powodów. Jeśli nie będziemy dbać o to, żeby… Tam edukacja była na tym samym poziomie, to będziemy pogłębiać to wykluczenie cyfrowe. My w fundacji przede wszystkim dbamy o te środowiska, gdzie jakość edukacji jest słabsza, gdzie nie ma takiej dużej oferty edukacyjnej, w dużych miastach jest dużo. My staramy się być w mniejszych miastach i działać też z impaktem, żeby mieć duży wpływ na to, jaka jest zmiana.

Krzysztof:
Sektor IT jest twórcą tych wielu technologii, ma często dosyć dogłębne zrozumienie, jak one działają. Czy myślisz, że może tutaj przyłożyć się, wspierać edukację i takie działania prospołeczne właśnie dzięki temu, że ma dosyć głębokie zrozumienie technologii i dzięki temu finalnie przekładać się na zmniejszenie tego wykluczenia cyfrowego? Widzisz taką rolę, taką potencjalną misję dla branży IT?

Ela:
Ja ze swojego doświadczenia wiem, że bez IT nie ma sensu tworzyć żadnych programów edukacyjnych, bo żeby zrobić dobry program edukacyjny, dobry kurs, zrobić dobrze działania, my też musimy dobrze rozumieć produkt, żeby o nim mówić. My też musimy rozumieć dobrze rozwiązanie, żeby o nim dobrze mówić, więc To jest dla mnie tożsame udział IT w działaniach, które mają przeciwdziałać wykluczeniu cyfrowemu.

Krzysztof:
A jak wygląda współpraca fundacji, którą współtworzysz z branżą IT? Jakie najczęściej z waszej perspektywy pojawiają się potrzeby, które branża IT mogłaby zaadresować albo pomóc w realizacji?

Ela:
W Fundacji Digital University mamy trzy bloki, gdzie angażujemy naszych partnerów. Jeden oczywisty finansowanie, bo bez finansowania nie ma żadnych działań, nie możemy funkcjonować, ale pozostałe są równie ważne. To jest udział ekspertów w tworzeniu właśnie programów, udział ich w tworzeniu kursów AI, wiedza merytoryczna, którą mogą przekazać, czy w tworzeniu scenariuszy dla nauczycieli, czy w tworzeniu kursów AI. My to oczywiście przekładamy na pracę z metodykami, jak to wdrażać w szkołach czy w różnych środowiskach, natomiast sama wiedza ekspercka jest tutaj bardzo potrzebna. Wiedza ekspercka to jest również mentoring, program dla kobiet Uniwersytetu Sukcesu, o którym wcześniej opowiadałeś, który jest skierowany do młodych kobiet, które wychowały się w domach dziecka, w małych miejscowościach, w rodzinach wielodzietnych. Od wielu lat mamy przygotowany program mentoringowy właśnie z ludźmi z IT, którzy

Ela:
Prowadzą młode osoby, pomagają im wejść na rynek pracy i pokazują jak sobie radzić. No i generalnie współpraca firmy IT ze szkołami, z organizacjami edukacyjnymi, żeby być na miejscu tam, gdzie tą wiedzę najczęściej się przekazuje. To są takie trzy chyba najważniejsze punkty, jak IT może wspierać edukację.

Krzysztof:
Podkreślałaś tutaj wiele razy znaczenie edukacji, znaczenie tego, żeby faktycznie zaznajamiać się z technologią. Gdybyśmy na to spojrzeli z perspektywy rynku pracy, to jakie według Ciebie będą takie kluczowe umiejętności, kluczowe kompetencje, które mogą świadczyć właśnie w przyszłości o przewadze na rynku pracy?

Ela:
One bardzo dynamicznie się zmieniają. To, o czym na początku mówiłeś, że technologie, jesteśmy w takim miejscu, że technologie bardzo dynamicznie wpływają na nasz rynek i te kompetencje również się zmieniają. Jeszcze parę lat temu podkreślaliśmy znaczenie samego programowania, natomiast teraz we wszystkich naszych programach kładziemy nacisk na rozumieniu AI, na cyberbezpieczeństwo, ale też podkreślamy znaczenie umiejętności miękkich, takich jak krytyczne myślenie, odporność na dezinformację, adaptację do zmian czy też ciągłego uczenia się. Bo w trybie ciągłych zmian musimy być na bieżąco, musimy sami dbać o swój rozwój.

Krzysztof:
I to, jak rozumiem, dlatego właśnie ważne jest, żeby wspierać dzieci, nauczycieli, młodzież właśnie w ich rozwoju, w kontekście tych kompetencji, które wspomniałaś. Czy to faktycznie tutaj jest na tyle istotne według ciebie, żeby angażować swoje działania?

Ela:
Dzieci, nauczyciele, młodzi ludzie za chwilę będą funkcjonować w świecie, będą odpowiedzialnymi młodymi dorosłymi i muszą się nauczyć jak będzie wyglądać ich praca, życie codzienne. Z dnia na dzień jesteśmy coraz bardziej związani z technologią, więc musimy ją znać, rozumieć, zarówno te pozytywne, jak i negatywne jej strony, a nauczyciele mają wpływ na to, jak młodzi ludzie się uczą, sami muszą posiadać kompetencje cyfrowe i rozumieć te zmiany technologiczne, żeby młodych ludzi

Ela:
lepiej wspierać i przygotować do dorosłego życia.

Krzysztof:
Czy w kontekście tego rozwoju Fundacja Digital University ma coś do zaoferowania?

Ela:
Tak, mamy bardzo, bardzo dużo. Zawsze staramy się być na bieżąco w tym, jak wygląda rynek pracy, bo tak naprawdę młodych ludzi przygotowujemy do dorosłego życia, do rynku pracy, który jest znaczącą częścią naszego życia codziennego. Mamy bezpłatne kursy, na przykład o sztucznej inteligencji. Mamy długofalowe programy wspierające rozwój kompetencji cyfrowych. Skierowane są właśnie czy do młodych kobiet, czy szkolenia dla nauczycieli, a w tym roku wdrażamy jeszcze program dla młodzieży. Wszystko jest wokół kompetencji cyfrowych, umiejętności technologicznych, bo to rozumienie ich daje nam przewagę w życiu codziennym.

Krzysztof:
Jest zatem z czego wybierać. Chciałbym jeszcze wrócić do tego zaangażowania pracowników IT, czy też całych firm IT. Słyszę co jakiś czas z ust właśnie programistów, osób takich technicznych, którzy na co dzień zajmują się IT, że ja na co dzień piszę kod, ten kod przecież nie zmienia świata, to wobec tego, jakie jest tutaj moje znaczenie. Co byś powiedziała właśnie takim osobom, które gdzieś nie widzą tej swojej odpowiedzialności za rozwój technologii, za wpływ, jaki ta technologia niesie na społeczeństwo? Jak można byłoby zachęcić te osoby, żeby gdzieś poczuły faktycznie istotność tego wpływu i wzięły jakąś za to odpowiedzialność?

Ela:
Przede wszystkim każdy, kto coś tworzy, nie tylko technologię, ma wpływ, bo to on podejmuje decyzję co tworzy,

Krzysztof:
Jak i dla kogo. To jest podstawa w ogóle rozwoju.

Ela:
To czy sama odpowiedzialność społeczna nie jest tylko jakimś miłym dodatkiem, tylko taką częścią, która powinna być w każdym z nas. Myślenie o tym po co ja rozwijam, po co ja to tworzę, dla kogo i jakie to będzie miało działanie i wpływ na innych ludzi. To nie jest tylko napisanie kodu, bo on nic nie zrobił. Każda nowa technologia, w jakikolwiek większym lub mniejszym, bo oczywiście to też zależy jak się rozwinie, ma wpływ na ludzi, na społeczeństwo.

Krzysztof:
Mówiłaś wcześniej o takim autentycznym udziale w tych inicjatywach społecznych wspomnianych też przez Ciebie.

Krzysztof:
Zastanawiam się co to daje pracownikom, co to daje pracodawcy, jaka wartość z tego płynie dla tych dwóch stron?

Ela:
Z perspektywy pracodawcy edukacja i uświadamianie użytkowników daje to, że użytkownik ojnicowy lepiej korzysta z tego, co zostało stworzone, bardziej świadomie i również może w większym zakresie to, jeśli rozumie narzędzie. Natomiast dla samych pracowników rozwój kompetencji interpersonalnych np. Przez udział w mentoringu czy innych takich działaniach, które mają styczność z innymi ludźmi, dużo stereotypów kląży wokół pracowników IT, że to są osoby introwertyczne, więc tu nie potrafią się komunikować, więc tu jest duży obszar do rozwoju tych kompetencji. Ale też satysfakcja z tego, że ja osobiście mam wpływ na realne życie innych i to jak ja przekazuję wiedzę, jak ja się nią dzielę może pomóc komuś zmienić jego życie, poprawić jego sytuację. To jest ogromna satysfakcja. To jest osobiście dla mnie ogromny motor do pracy. To, że moja praca, programy, które tworzę, mają wpływ i zmieniają na lepsze życie innych.

Krzysztof:
Ja bym jeszcze do tego może dorzucił, że angażowanie się w tego typu działania to może być również ucieczka od wypalenia zawodowego, które coraz bardziej gdzieś tam dotyka ludzi, takie poczucie misji, takie zobaczenie większego sensu, to wszystko gdzieś tam na koniec dnia jednak przekłada się na nasze lepsze samopoczucie. No i może właśnie być swego rodzaju taką odskocznią od tego, co robimy na co dzień, co też może pewnie służyć pracodawcom, bo będą mieli bardziej zaangażowanych, bardziej zadowolonych z pracy pracowników.

Ela:
Ja bym to dała jeszcze jeden aspekt spotkania z ludźmi, którzy są spoza mojej branży, w ogóle spoza mojej bańki, posłuchanie też dla pracownika perspektywy człowieka, który jest użytkownikiem, może też mieć wpływ na rozwój organizacji, też dostęp do młodych talentów, które w przyszłości mogą być pracownikami. Jest w bardzo wielu obszarach, można szukać pozytywów. Też pokazanie perspektyw młodym ludziom, gdzie można pracować, jak można się rozwijać i co można robić.

Krzysztof:
Wiemy już zatem, że warto. to teraz chciałabym Cię zapytać, jakie są możliwości, jakie są formy zaangażowania?

Ela:
Fundacji Digital University, bo o niej konkretnie mówię, inne organizacje też mają swoje pomysły, my bardzo mamy rozbudowany mentoring, czy dla młodych ludzi, czy dla osób, które już są na rynku pracy, czy też dla nauczycieli, z którymi współpracujemy, współtworzenie razem z nami warsztatów z technologii, Wpływ na to, czego uczymy w szkołach, jak odpowiedzialnie jest korzystana technologia. Wsparcie w tworzeniu samych programów edukacyjnych, czy poprzez udział w webinarach, czy poprzez pisanie scenariuszy lekcji, czy poprzez dzielenie się wiedzą, tworzeniem programu i to jaki on ma kształt w długofalowych programach wspierających osoby zagrożonej wykluczeniem cyfrowym, dzielenie się doświadczeniem, ale też uczeniem młodych ludzi jak nawiązywać relacje w biznesie, jak się kontaktować, gdzie szukać różnych rozwiązań. To są takie najważniejsze formy zaangażowania u nas.

Krzysztof:
Czy też można sobie tutaj wybrać to, co najbardziej nam pasuje, w czym się czujemy najmocniej?

Krzysztof:
A ze strony pracodawców, ze strony organizacji technologicznych, które próbują powiedzmy jakichś projektów społecznych, jakie najczęściej błędy obserwujesz, które są właśnie popełniane, które gdzieś tam zupełnie mogą wręcz zniweczyć sens robienia tego typu projektów?

Ela:
No to przede wszystkim, o czym już trochę wcześniej rozmawialiśmy, traktowanie działań społecznych jako dodatek zamiast takiego planu na co dzień, zamiast priorytetu. Traktowanie tego też jako działania marketingowe, które mają nam nasz wizerunek poprawić. To powinna być część naszych działań, gdzie zawsze myślimy o naszych działaniach w kontekście też tego jak edukować naszych odbiorców, jak im przekazać wiedzę. Też nieangażowanie właśnie się w projektowanie tych rozwiązań, bo bez znajomości technologii, My w organizacjach edukacyjnych nie mamy wiedzy, co jest wdrażane, w jaki sposób, jakie są rozwiązania. My musimy mieć tą współpracę z firmami technologicznymi, żeby te programy były naprawdę jakościowe i merytoryczne. I też brak długofalowego planu do takiego wsparcia, bo działania ad hocowe, zaangażujmy się w tym roku w taką i taką akcję, bo jest fajna,

Ela:
Słyszałem, że jest ok, ale tylko na ten rok to też nie przynoszą efektów, bo my w organizacjach pozarządowych musimy działać długofalowo, żeby ta zmiana była realna. To nie jest tylko pochwalenie się w Excelu. Mieliśmy tylu i tylu użytkowników, przeszkoliliśmy, bo zmiana się nie dzieje na jednym szkoleniu. To jest ciągłe bycie z naszymi odbiorcami, żeby wprowadzić z tą zmianę.

Krzysztof:
Czyli takie przemyślane, raczej strategiczne podejście niż jednorazowa akcja.

Krzysztof:
Jak zatem zacząć? Jak najlepiej wystartować, jeśli ktoś ma taką okazję, chęć i chciałby się jakoś przysłużyć?

Ela:
Żeby zacząć tak dobrze i mądrze, to najpierw trzeba przyjrzeć się swojej organizacji. Co ja mam do zaoferowania, jakie kompetencje mają moi pracownicy i jaki my możemy mieć realny wpływ na nasze społeczeństwo lokalne ogólnopolskie. Jeśli tu zidentyfikujemy te obszary, to poszukajmy organizacji edukacyjnej, fundacji, która… Te obszary opiekuje i z którą można rozpocząć partnerstwa. Usiąść do stołu i porozmawiać równy z równym, co my możemy zaoferować, a czego wy potrzebujecie i co możemy wspólnie zrobić. I być realnie w tych działaniach społecznych, w których się angażujemy. Nie tylko komunikować o nich na zewnątrz, ale realnie w nich uczestniczyć, bo to dopiero te wspólne działania przynoszą realną zmianę.

Krzysztof:
Zatem jako branża IT nie tylko mamy odpowiedzialność za to, co tworzymy, za technologię, którą wytwarzamy, ale również powinniśmy się przysłużyć, społeczeństwu, tak górnolotnie można powiedzieć, ponieważ służy to wszystkim, nie tylko odbiorcom tej naszej pomocy, ale również nam, również organizacjom, w których na co dzień pracujemy. I do tego w dzisiejszym odcinku namawiała Ela Wojciechowska z Fundacji Digital University. Elu, bardzo Ci dziękuję za spotkanie.

Ela:
Dziękuję bardzo i zapraszamy do współpracy z nami.

Krzysztof:
I właśnie w tym kontekście powiedz, gdzie Cię możemy znaleźć w internecie, gdzie możemy jeszcze słuchaczy odesłać.

Ela:
Strona fundacji www.fundacja.digitaluniversity.pl Moje social media, Ela Wojciechowska, jestem na LinkedInie i Facebooku, głównie na LinkedInie. Serdecznie zapraszam, bardzo chętnie opowiem więcej o naszych działaniach.

Krzysztof:
Świetnie, oczywiście te linki będą w dotatce do odcinka. Elu, bardzo Ci jeszcze raz dziękuję, miłego dnia i cześć.

Ela:
Bardzo Ci dziękuję.

Krzysztof:
To już wszystko na dzisiaj. Jeśli chcesz więcej takich rozmów, Archiwum czeka. Tam też dzieją się ciekawe rzeczy. Masz pytania, przemyślenia? Możesz się ze mną skontaktować na social mediach lub mailowo na krzysztof@prozmawiajmyoit.pl Nazywam się Krzysztof Kempiński, a to był odcinek podcastu Prozmawiajmy o IT o odpowiedzialności branży IT za technologiem. Dzięki za wspólnie spędzony czas. Do usłyszenia w kolejnym odcinku. Cześć!